pt. „Szczęście to jedyna rzecz, która się mnoży, jeśli się ją dzieli. Zrozumiałem to gdy…”

Cele konkursu:

•          rozwijanie inspiracji twórczej i wrażliwości estetycznej,

•          kształtowanie literackich zainteresowań uczniów,

•          propagowanie czytelnictwa.

Regulamin konkursu:

•          w konkursie biorą udział uczniowie szkół ponadpodstawowych,

•          warunkiem przystąpienia do konkursu jest napisanie opowiadania, eseju lub felietonu na powyższy temat,

•          objętość tekstu nie powinna przekraczać 2 stron maszynopisu,

•          autorem pracy jest jedna osoba,

•          prace zgłoszone do konkursu pozostają własnością TNBSP Toruń, które zastrzega sobie prawo do wykorzystania nadesłanych prac w celach promocyjnych i innych,

•          udział w konkursie jest jednoznaczny z udzieleniem prawa do nieodpłatnego publikowania prac,

•          pracę należy podpisać w następujący sposób: imię i nazwisko autora, klasa, szkoła; imię
i nazwisko nauczyciela prowadzącego oraz jego adres mailowy,

•          prosimy o przesłanie prac pocztą elektroniczną na adres: tnbsptorun@poczta.onet.pl),

•          do prac uczniów należy dołączyć deklarację RODO (załącznik).

Kryteria oceniania prac:

•          oryginalność tekstu,

•          kompozycja pracy,

•          styl i poprawność językowa,

•          estetyka pracy.

Terminarz konkursu:

Nauczyciel prowadzący przesyła do 5 najlepszych prac ze szkoły w  terminie do 28 lutego 2026 r. na adres: e-mail:tnbsptorun@poczta.onet.pl Rozstrzygnięcie konkursu: kwiecień 2026 r.

Organizator:

TNBSP Oddział w Toruniu

e-mail:tnbsptorun@poczta.onet.pl

Serdecznie zapraszamy wszystkich chętnych!

będą jak ulubiona książka

pełne ciepła, nadziei i dobrych emocji,

do których chce się wracać.

Niech Nowy Rok przyniesie dobre historie,

zarówno na kartach książek

jak i w codziennym życiu.

Zaczytanych Świąt życzy Dyrektor, Nauczyciele i Pracownicy IV LO

Ponura wizja przyszłości z książek Marca Elsberga już się dzieje.

Po bestsellerowym Blackoucie, Zero i Helisie pisarz podjął się gorącego tematu kryzysu, do którego doprowadził kapitalizm. Nierówności w dystrybucji dóbr i wszechobecna bieda w dobie konsumpcjonizmu skutkują masowymi protestami. Pisarz zdaje się mieć jednak pomysł na wyjście z kryzysu. Bankructwo banków, korporacji i państw prowadzi do nasilających się konfliktów międzynarodowych, a garstka uprzywilejowanych czerpie z nich korzyści. Znany laureat Nagrody Nobla na szczycie w Berlinie ma wygłosić przemówienie – Herbert Thompson miał znaleźć formułę, dzięki której dobrobyt stanie się dostępny dla wszystkich. Świat może jednak nie poznać genialnego rozwiązania – Thompson i jego asystent giną w wypadku samochodowym. Świadek wypadku zostaje wciągnięty w niebezpieczną grę. Czy uda mu się poznać remedium na nierówności społeczne?

Wybucha II wojna. Siedemnastoletnia Tatiana błyskawicznie staje się dorosła. Podczas blokady Leningradu jest podporą dla całej rodziny. Wielką miłością do Aleksandra, młodego oficera, nie ma kiedy się nacieszyć. Gdy chłopak, skrywający politycznie niebezpieczną tajemnicę, nagle znika, Tatiana jest w ciąży i udaje się w głąb Rosji, by odnaleźć ukochanego. Wspaniała historia uczucia, które pozwoliło przetrwać wojenny koszmar.

Kiedy Tatiana ucieka z wyniszczonego wojną Leningradu, by zacząć nowe życie w Ameryce, ma osiemnaście lat i jest oczekującą dziecka wdową. Jednak duchy przeszłości nie dają jej spokoju. Obsesyjnie dręczy ją przeczucie, że mąż, major Armii Czerwonej Aleksander Biełow, żyje i potrzebuje pomocy…

Tymczasem w oddalonym o tysiące mil Związku Radzieckim Aleksander cudem unika egzekucji i zostaje mianowany dowódcą batalionu karnego. Chociaż rekruci mają nikłe szanse na przeżycie, Aleksander postanawia przeprowadzić swoich ludzi przez zrujnowaną wojną Europę. Przedziera się na Zachód w rozpaczliwej próbie ucieczki przed bezwzględną stalinowską machiną śmierci…

Tatiana i Aleksander przeszli przez największe piekło, jakie rozpętało się w XX wieku. Po latach separacji zrządzeniem losu znaleźli się razem w Ameryce, krainie swoich marzeń. Mają wspaniałego syna Anthony’ego. Udowodnili sobie nawzajem, że ich miłość jest silniejsza od zła, które zapanowało nad światem. Czy w nowym kraju uda im się zbudować nowe życie i nowe szczęście?

Walcząc z Sowietami i Niemcami, dawali dowody, że państwo polskie trwa – karze przestępców, likwiduje zdrajców, chroni ludność i przygotowuje kadry dla niepodległego kraju. Byli solą tej ziemi, wyrośli w polskich lasach – liczyli tylko na siebie. Nie mieli broni ani z Londynu, ani z Moskwy. Ich jedynym orężem była odwaga. Kiedy wielu upadło na duchu i rozpoczęło pertraktacje z Sowietami, oni postanowili nie poddać się nikomu i przedrzeć do armii polskiej na Zachodzie. Ponad tysiąc karnych zdecydowanych na wszystko żołnierzy Brygady Świętokrzyskiej dotarło do Czech. W Holiszowie brawurowo oswobodzili zaminowany i przygotowany do spalenia niemiecki obóz koncentracyjny dla kobiet.

Setki uratowanych od śmierci Polek, Żydówek i Francuzek w dowód wdzięczności podarowały im serduszka uszyte z pasiaków. Najwyższe odznaczenie, jakie dostali w życiu. Razem z Amerykanami wzięli do niewoli sztab XIII armii niemieckiej. Generał Patton przywitał ich słowami:

„Na Boga, powinniśmy podrzeć te cholerne, podłe porozumienia z Sowietami i ruszyć prosto na wschodnie granice”.

W tak fascynujący, emocjonalny i pełen humoru sposób, może pisać tylko Elżbieta Cherezińska. O patriotyzmie bez patosu, o prawdziwych bohaterach bez bohaterszczyzny. Powieść z iście filmowym nerwem. Niczym „Bękarty wojny” i „Złoto dla zuchwałych”.

Powieść o tych, którzy nie poddali się nikomu!

Fragment opowiadania Jadwigi Jaros z 3a:

Lokatorka nr 76 szła przez skąpany w mdłym świetle korytarz, ściskając w spoconych dłoniach cienką książkę. Posturę miała zgarbioną i wykrzywioną, która upodobniała ją do zeschniętego liścia. Rzucała niespokojne spojrzenia na ciemne drzwi umieszczone w osaczających ją z obu stron ścianach, jakby bojąc się, że któryś z sześciu innych Lokatorów, mieszkających z nią na ostatnim piętrze wysokiego bloku, wyskoczy ze swojego mieszkania, chcąc zabrać jej przedmiot. Nie mogła na to pozwolić. To co znalazła w przestrzeni wspólnej Społeczności pozwoli jej uciec z tego miejsca. Wystarczy tylko, że będzie szybsza niż niewidzialne Cienie, których piskliwie kroki słyszała za sobą. Była to relatywnie niska cena za uwolnienie się spod duszących ją łap sekty,  w jakiej żyła. Lekko drżącą ręką otwierała drzwi do swojego mieszkania, gdy poczuła na ramieniu kościstą dłoń. Tłumiąc krzyk, chcący wyrwać się z popękanych ust, obróciła się szybko. Jej zmęczone, jasne oczy spotkały się z ciemnymi, lekko szklistymi Lokatorki nr 71. Sąsiadka uśmiechała się do niej, ale dziewczyna wiedziała, że ta tak naprawdę jej nie widzi[…]

Fragment opowiadania Michaliny Miszczyk z 2 Ag:

Było ciepłe czwartkowe popołudnie, gdy stanąłem przy dużych drewnianych drzwiach kamienicy przy ul. Spokojnej 13 w Rzeszowie. Nacisnąłem dzwonek dwa razy w obawie, że nikt nie usłyszy. Gdy chciałem już odejść, drzwi otworzyły się, a moim oczom ukazała się drobna, uśmiechnięta blondynka. Widok jej zaskoczył mnie, więc z głupią miną wyjąkałem: ”Dzień dobry! Jestem Wojtek Zieliński. Ja do księdza Jana Walczaka”. Dziewczyna spojrzała na mnie, zmrużyła oczy  i powiedziała: „Cześć, jestem Ania, wejdź. Wujek jest w salonie”.

Mieszkanie było małe, ale bardzo przytulne. W największym pokoju przy dużym oknie na zielonym fotelu siedział ksiądz Jan. Za moimi plecami stanęła Ania, która prawie szeptem powiedziała – Wujku masz gościa. Na dźwięk jej głosu siwa głowa podniosła się, a na twarzy pojawił się uśmiech. W chwili gdy się poruszył, u jego stóp pojawił się czarny labrador. Mężczyzna podrapał stworzenie za uchem, po czym powiedział: Siadaj mój chłopcze, w czym mogę pomóc? […]

Fragment eseju Marty Kalinowskiej z 2c:

[…] Gdy tak sobie o tym przypominam, przychodzi mi na myśl obraz drzewa. Bardzo starego, które przez wiele lat walczyło z wiatrem i deszczem. Czy ono może „zacząć od nowa”? Co prawda może wypuścić nowe liście, ale pień i korzenie pozostaną te same.
A jednak co roku, na wiosnę rozkwita i zachwyca swoim pięknem. Może więc, biorąc pod uwagę dotychczasowe rozważania nie chodzi o wymazanie przeszłości, ale o danie sobie szansy na nowy rozdział? Ważne jest, by dostrzec, że zmiana to proces, który wymaga czasu, wysiłku i cierpliwości. Nie da się zmienić życia w jeden dzień. To długotrwały i nieraz bardzo trudny okres, ale jak powiedział półlegendarny myśliciel i chiński filozof – Laozi:

„Nawet najdłuższa podróż zaczyna się od pierwszego kroku”. Czasem to drobny krok – nauka nowego języka, zapisanie się na kurs tańca, rozmowa, której się baliśmy. To decyzje, które mogłoby się wydawać, że dużo nie znaczą, ale tak naprawdę mają moc odmiany życia. Niczym kamień wrzucony do wody, którego fale rozchodzą się daleko poza punkt, w którym upadł. […]

Fragment opowiadania Artura Talkowskiego z 2e:

Samotna postać, prowadząc objuczonego kuca, zmierzała wzdłuż oświetlonej drogi w kierunku dużej, kamiennej gospody. W Windorfie, największym mieście we wschodnich prowincjach Imperium, było już parę godzin po zmroku, a w dzielnicy zamieszkiwanej głównie przez bogatych kupców  i urzędników napotkanie przechodnia o tej porze dnia było rzadkością. Wędrowiec był wyjątkowo niski – liczył sobie około czterech i pół stopy wzrostu, miał krępą sylwetkę. Nosił długą, sięgającą niemal do pasa kasztanową brodę, słowem – był to typowy krasnolud, przedstawiciel pradawnej rasy spotykanej dość często w większych miastach Imperium. Ów osobnik odziany był w szary i znoszony strój podróżny, czym zakłócał splendor i przepych najwspanialszych rezydencji w mieście. Gdy wędrowiec dotarł do celu swej drogi, zaprowadził kuca do stajni, po czym wkroczył do głównej sali gospody. Zatrzymał się na chwilę, by przyzwyczaić oczy do panującego tam półmroku, po czym podszedł do szynkwasu, przy którym siedział – a właściwie leżał, pochrapując, oberżysta – niski człowiek, którego brzuch stanowił najlepsze świadectwo jego zamiłowania do wyśmienitego jadła  i napitku. Gdy usłyszał on odgłos ciężkich butów przybysza, natychmiast wstał, po czym, nie okazując jakichkolwiek oznak nagłego przebudzenia, rzekł:

– Morgrimie, co ci podać? Polecam szczególnie wyśmienity gulasz grzybowy, ugotowany przez podopieczne mej drogiej żoneczki – dodał.

Morgrim – tak bowiem na imię miał krasnolud – odrzekł:

-Z przyjemnością, przyjacielu, ale nie narzekałbym, gdybyś przyniósł mi też dzban Dugnala. […]

Fragment opowiadania Adama Zmudzińskiego z 2e:

– Nie, nie, nie, NIE – uderzył dłonią w blat biurka – co oni zrobili?!

– Drzwi uchyliły się, do pomieszczenia wpłynął Solas.

– Czy coś się stało? – zapytał – Wielki Kreatorze?

– Podejdź tu – rozkazał. Solas wypełnił polecenie – Spójrz. Powiedz mi, co widzisz! Na biurku
w centralnym miejscu stał tytanowy krążek, nad nim unosiła się sfera. Mieniła się rdzawą czerwienią przeplecioną gdzieniegdzie przez wyblakłe niebieskie barwy. Centrum sfery pulsowało miarowo,
a sama jej powierzchnia nieustannie zmieniała się, falowała. Otoczona była błyszczącą lekko aurą. Całość dawała oszałamiające wrażenie.

– To Ziemia. Projekt Dziewięć… – powiedział – Ale, dlaczego nie ma na niej zieleni? Czy ludzie znów zatruli atmosferę toksynami?

– Gorzej – westchnął Kreator – Zająłem się przez chwilę innym Układem. Zostawiłem ich samym sobie,
a oni w ciągu tych 10 lat zdołali się wybić i zniszczyć całą planetę! – Wielki Kreatorze? – zaczął Solas – Jak to możliwe?

– Zaraz się dowiemy – rzekł Kreator. Nagle zewsząd zaczął dobiegać do nich głos. Maszynowy głos.

– Rejestr: Od momentu obumarcia planety. 9.8 lat wstecz: rozprzestrzenienie wirusa. Osiemdziesiąt jeden procent wyprodukowanych nanoodżywek niezdatna do spożycia. Zamknięcie produkcji. Początek okresu w Dziejach Ludzkości zwanego Wielkim Głodem.[…] Kreator zakrył twarz dłońmi. Zastygł niczym posąg. Wydawałoby się, że zasnął, ale istota jego gatunku, nie potrzebuje snu, nie potrzebuje niczego. Ciężko nazwać go nawet istotą, bardziej pasowałaby terminologia naukowa: byt niematerialny, żyjący poza pierwszymi trzema wymiarami. Ostatni przedstawiciel gatunku, żyjący wiecznie Wszechumysł. […]

1. Postać wilka w literaturze dla młodego odbiorcy, który odbędzie się 25 lutego 2025 r. (wtorek), godz. 17:00-18:30. Wygłosi go dr Marcin Lutomierski z Uniwersytetu Mikołaja Kopernika.

      Szczegółowe informacje i formularz rejestracyjny – https://www.bptorun.edu.pl/1493/postac-wilka-w-literaturze-dla-mlodego-odbiorcy-wyklad-online

2. Wychowanie to wyzwanie – czyli jak wychowywać z szacunkiem i empatią w oparciu o elementy Pozytywnej Dyscypliny, który odbędzie się 26 lutego 2025 r. (środa), godz. 17:00-18:00. Wygłosi go Julita Zawadzka pedagog specjalny, oligofrenopedagog, nauczyciel współorganizujący kształcenie, specjalista WWRD, wychowawca z wieloletnim doświadczeniem w pracy z dziećmi i młodzieżą o specjalnych potrzebach edukacyjnych.

      Szczegółowe informacje i formularz rejestracyjny – https://www.bptorun.edu.pl/1488/wychowanie-to-wyzwanie-czyli-jak-wychowywac-z-szacunkiem-i-empatia-w-oparciu-o-eleme

Konkurs ogłoszony przez Towarzystwo Nauczycieli Bibliotekarzy Szkół Polskich Oddział w Toruniu dla uczniów szkół ponadpodstawowych wpisuje się w ramy realizacji Narodowego Programu Rozwoju Czytelnictwa 2.0. Celem konkursu jest rozwijanie inspiracji twórczej i wrażliwości estetycznej, kształtowanie literackich zainteresowań uczniów oraz propagowanie czytelnictwa wśród dzieci i młodzieży.

Serdecznie zapraszamy wszystkich chętnych życząc napływu weny twórczej!

Zapraszam do odwiedzin biblioteki i wypożyczenia jednej albo lepiej kilku intrygujących książek, które dostarczą niezapomnianych emocji i pozwolą choć na chwilę zapomnieć o problemach dnia codziennego i przytłaczających nas obowiązkach.

W ten wyjątkowy czas życzę Świąt Bożego Narodzenia pełnych spokoju, miłości i wielu cudownych chwil przy wymarzonej książce.

Niech świąteczne wieczory wypełni zapach choinki, dźwięk śmiechu najbliższych i ciepło opowieści zamkniętych między okładkami.

A Nowy Rok niech będzie dla Państwa pełen niezapomnianych historii, tych przeczytanych i tych napisanych przez życie.

Dziękuję, że jesteście częścią literackiej społeczności 😊

Spełnienia marzeń i samych pięknych chwil!

Spotkanie poprowadzi Agnieszka Kowalska – nauczyciel bibliotekarz, pracownik Biblioteki Pedagogicznej im. gen. bryg. prof. Elżbiety Zawackiej w Toruniu.

Udział w spotkaniu jest bezpłatny.

Lilla Latus

Mieszka i pracuje w Zduńskiej Woli. Jest poetką, tłumaczką, podróżniczką. Jej wiersze publikowano w prasie literackiej, licznych antologiach, w radiu, telewizji, Internecie w kraju i za granicą (m.in. w USA, Włoszech, Australii, Indiach, Czechach). Jest również autorką fraszek, tekstów piosenek, artykułów podróżniczych. Stale współpracuje z magazynem „Nasze Sprawy”. Laureatka wielu ogólnopolskich konkursów literackich, członek Związku Literatów Polskich i Klubu Literackiego „Topola” w Zduńskiej Woli. W 2002 roku otrzymała odznakę Zasłużony Działacz Kultury, a w 2010 medal Zasłużony dla Powiatu Zduńskowolskiego. O jej twórczości napisano dwie prace dyplomowe. Wydała zbiory poetyckie: „List” (1993), „Siódme morze niepokoju” (1995), „Z koronki i kurzu”(1997), „Zapach dotyku”(1998), „Kochanie” (2001) – zbiór erotyków ze wstępem Ernesta Brylla, „Psia krew” (2004), „Jutro to najpiękniejszy dzień tygodnia” (2008), „Za drzwiami świata” (2012) – książka podróżniczo-poetycka, „Lillie” (2017), „Yestem” (2022).  

W 2017 roku znalazła się na „Liście Mocy”, wśród 100 najbardziej wpływowych osób z niepełnosprawnością w Polsce oraz na liście 20 najbardziej wpływowych kobiet województwa łódzkiego według „Dziennika Łódzkiego”.

Dlaczego o tym informujemy? Ponieważ Małgorzata Oliwia Sobczak, autorka powieściowej trylogii „Kolory zła” („Czerwień”, „Czerń” i „Biel”) w czwartek 13 czerwca odwiedzi Toruń. Będzie kolejnym gościem Festiwalu Gwiazdozbiór Kryminalny Kujawy i Pomorze. W Książnicy Kopernikańskiej zaprezentuje swoją najnowszą powieść – „Żółć”. Spotkanie rozpocznie się o godz. 18.00. Wstęp jest bezpłatny.

Małgorzata Oliwia Sobczak – pisarka, z wykształcenia kulturoznawczyni i dziennikarka. Pochodzi z Trójmiasta, w którym spędziła niemal całe dotychczasowe życie. Autorka poruszających postmodernistycznej baśni dla dzieci „Mali, Boli i Królowa Mrozu”, powieści obyczajowej „Ona i dom, który tańczy”, bestsellerowej trylogii (sprzedano ponad 100 tys. egzemplarzy) Kolory zła („Czerwień”, „Czerń” i „Biel”) oraz serii Granice ryzyka, na którą składają się trzy powieści: „Szelest”, „Szum” i „Szrama”.

Cezary Łazarewicz pisze: „Pociąg do Imperium to nie tylko zapis podróży po Rosji, ale przede wszystkim opis rosyjskiej mentalności: strachu, kompleksów, dumy, poczucia moralnej wyższości nad światem. Maja Wolny zabiera nas na wyprawę do wnętrza rosyjskiej duszy w szczególnym momencie ˗ w pierwszych dniach agresji Imperium na Ukrainę”.